Виктор Мартинович "Паранойя" / Віктар Марціновіч "Параноя"
→Когда сегодня я проходил под мостом — а безделье часто теперь меня выгоняет на прогулки, хотя я и раньше-то много гулял по городу, стараясь набрести на сюжет, в ритме собственной походки услышать тиканье правильных слов,— так вот, когда я проходил под мостом (я добавлю только, что маршруты мои теперь сильно изменились и, идя отвлеченными улицами — где-то между трехэтажек на Коммунистической, я так и норовлю свернуть куда-нибудь к нашему треугольнику — к Маркса, к Троицкому, к горькому парку), да,— гуляя под мостом, я обнаружил человечка в оранжевой робе, стремительно затирающего сделанное твоей рукой граффити. На робе было написано «Минжилкомхоз» — оранжевый человек был из того самого комхоза, в обязанность которого входит подрезание деревьев, подметание дворов, срывание антимуравьевских листовок и закрашивание граффити, за нанесение которых (знала ли ты это?) дают до пяти лет тюрьмы. Оранжевый человечек начал закрашивать надпись с конца, закрыв своим телом середину, и пока разобраться сложно... Вообще-то, останавливаться не положено — здесь все еще может работать МГБ, собирающее улики против преступника, испортившего городскую собственность, но вокруг вроде бы ни души. Надпись, сделанная охристым цветом из баллончика. Из-за спины оранжевого проглянуло слово «утки», и вариантов больше нет, я чуть ли не плечом его отодвинул и уставился на стену, и вид у меня, судя по всему, был достаточно профессиональный, так что он не протестовал, он отступил. Я прочел там: «Сутки памяти по исчезнувшим. Завтра в...» — окончание, такое важное, было уже закрашено. И ты все сделала правильно, такие надписи, про «сутки памяти», действительно встречались на заброшенных мостах и удаленных от центра заборах — их фотографировали оставшиеся в живых, на свободе, и пересылали на Запад, и Западу казалось, что здесь есть какое-то массовое народное сопротивление, а МГБ безошибочно выслеживал граффитчиков — по следам на месте нанесения, по электронным адресам, да бог (нет — черт!), черт его знает как еще! И сажал их в тюрьмы, и надписей с каждым годом становилось все меньше. А увидев такую надпись, нужно было выставить к окну зажженную свечу, показывая, что ты — помнишь. Но никто не выставлял, конечно, потому что боялись, хотя свеча на окне в определенное время — не преступление.
0 Калі сёння я праходзіў пад мостам - а лайдацтва часта цяпер выганяе мяне на шпацыр, хоць я і раней шмат шпацыраваў па горадзе, стараючыся набрысці на сюжэт, у рытме уласнай хады лачуць ціканне правільных слоў, - дык вось, калі я праходзіў пад мостам (дадам толькі, што маршруты мае цяпер моцна змяніліся і, ідучы адцягненнымі вуліцамі - дзесьці паміж трохпавярховак на Камуністычнай, мяне так і цягне звярнуць куды-небудзь да нашага трохвугольніка - да Маркса, да Троіцкага, да горкага парка), так, - праходзячы пад мостам, я выявіў чалавечыка ў аранжавай робе, які імкліва заціраў зробленнае тваёй рукой графіці. На робе было напісана "Мінжылкамгас" - аранжавы чалавек быў з таго самага камгаса, у абавязкі каторага уваходзіць падразаць дрэвы, падмятаць двары, зрываць антымураўёўскія ўлёткі і зафарбоўваць графіці, за нанясенне каторых (ці ведала ты гэта?) даюць да пяці гадоў турмы. Аранжавы чалавечык пачаў замалёўваць надпіс з канца, закрыўшы сваім целам сярэдзіну, і пакуль разабрацца складана...Наогул, спыняцца не дазволена - тут усё яшчэ можа працаваць МДБ, якое збірае ўлікі супраць злачынца, сапсаваўшага гарадскую ўласнасць, але навокал, здаецца, ні душы. Надпіс, зроблены ахрыстым колерам з балончыка. З-за спіны аранжавага чалавечыка праглянула слова "уткі", і варыянтаў больш няма, я ледзь не плячом яго пасунуў і ўтаропіўся ў сцяну, і выгляд у мяне, мяркуючы па ўсім, быў досыць прафесійны, так што ён не пратэставаў, ён адступіў. Я прачытаў там: "Суткі памяці па знікнуўшых. Заўтра ў..." - канец, гэткі важны, быў ужо зафарбаваны. І ты ўсё зрабіла правільна, такія надпісы, пра "суткі памяці", сапраўды сустракаліся на закінутых мастах і аддаленых ад цэнтра агароджах - іх фатаграфавалі тыя, што засталіся жывымі, на волі, і перасылалі на Захад, і Захаду здавалася, што тут ёсць нейкае масавае супраціўленне, а МДБ беспамылкова высочваў графітчыкаў - па слядах на месцы нанясення, па электронных адрасах, ды бог (не - д'ябал!), д'ябал яго ведае, як яшчэ! І саджаў іх у турмы, і надпісаў з кожным годам станавілася ўсё менш. А ўбачыўшы такі надпіс, трэба было выставіць да акна запаленую свечку, паказваючы, што ты - памятаеш. Але ніхто не выстаўляў, канешне, бо баяліся, хаця свечка на акне ў пэўны час - не злачынства.
Резюме
- Пол:
- женщина
- Родной язык:
- белорусский
- С нами:
-
с 10 января 2014 г.
(4664 дня)
Не является членом клуба. - Деятельность:
-
153 версии перевода
с общим рейтингом 0

