Виктор Мартинович "Паранойя" / Віктар Марціновіч "Параноя": Часть первая. "Мы". Глава 2

Розум яшчэ пратэставаў, яшчэ крычаў аб тым, што за літаратуру пасадзіць не могуць, «дыскрэдытацыю дзяржавы» шыюць за інтэрв'ю і артыкулы, але цела, падрогваючы ад нервовай ліхаманкі, ужо ўключыла кампутар. Крымінальная справа. «Толя, ты гэтай пісанінай раптам вельмі хутка можаш аказацца ў гаўне. Прычым адразу па вушы», - думаў Анатоль. А яшчэ ён думаў: «Чаму ж ты, Серы, пры ўсім паскудстве тваёй гэтай... службы, не можаш аказацца "вельмі хутка ў гаўне"? А я, са сваёй "пісанінай", як ты выказаўся, са сваімі прыдуманымі героямі, сатканымі з начных прагулак і чужых поглядаў, з гэтым вось маім збянтэжаным адзінокім прафесарам, з яго любімым вучнем, які не можа зразумець, што антычнасць - у мінулым, а цяпершчына - шэрая, сумная, подлая і сытая, запоўненая такімі, як ты, Серы, - чаму я - я ўспрымаюся вамі як вораг? Бо ў тваёй галаве, Серы, пра гэтую сістэму думак - на тры растрэльныя артыкулы. Але гэта пад маімі вокнамі машыны, і ў мяне званкі а палове на пятую ночы. Чаму, Серы?"

tumash 14.12.09 в 12:46

Калі гэта і быў пратэст, то - блакадны, акружаны з усіх бакоў малойцамі з наганами. Пот марозіў падмышкі, а курсор ужо танчыў вакол патрэбнага файла, ужо тягнуў яго ў сметніцу - адзіная копія, - і ты неправы, Булгакаў: яшчэ як гараць, гараць беззваротна! Крымінальная вытворчасць. І двума клікамі мышкі - "ачысціць кошык". Задушыцеся, уроды. І зараз засталося толькі ачысціць мозг і памяць ад сюжэту, ад так удала складзеных словаў, і не шкадаваць, не шкадаваць, ні пра што не шкадаваць!

tumash 09.12.09 в 20:36